Między piątą a szóstą

Między piątą a szóstą

autor: augustyn

11.12.2017


Końcówka listopada ciągle bez śniegu. Chłodno i wilgotno. Deszcze, mżawki, mgły – prawdziwa angielska zima. Na Mazurach.

Przed świtem bladym

Wstaje słońce nad lasem

Nie ma jeszcze szóstej, wiec ciemność rozganiają latarnie i nieliczne jasne okna. Pan z Mrówki* przywiózł towar. Miło byłoby poczuć zapach świeżego chleba, ale pieczywo dojedzie trochę później.
– Dzień dobry – mówię głośno.
– ‎Dobry – słyszę. Chyba go poniedziałek nie nastroił zbyt pozytywnie, bo zwykle odpowiada pełnymi zdaniami i wesołym głosem.

Mijamy sklep i wychodzimy za róg na chodnik wzdłuż szosy. Joszko skacze w stronę rowerzysty. Smycz jest cały czas skrócona, wiec to raptem metr, ale z dodatkowym efektem dźwiękowym robi na człowieku wrażenie.
– Oooo! – pan się zachwiał, ale nie przewrócił. Całe szczęście. Nawet z dziesięciu metrów Joszko potrafi wzbudzić respekt, strach, niepokój, przerażenie, szacunek. Taki wszechstronny jest.

Joszko stąpa

Śpiewać każdy może

Idziemy dalej, w stronę lasu. Po chwili coś słyszę. Śpiew jakby. O szóstej rano?
– Lala, laaa, kochanaaa – ktoś się wydziera, udając, że śpiewa.

Dopiero teraz widzę światełko, za którym z czarnej gardzieli lasu wyłania się kolejny rowerzysta. Chyba tym „śpiewem” dodawał sobie animuszu w ciemności lasu. Zamilkł, kiedy nas zobaczył. Joszko znowu się spina. Za późno, żeby udawać, że człowieka nie ma, wiec jestem gotów na wyhamowanie skoku. Niech przynajmniej ten przejedzie spokojnie. Ludzie wstali grubo przed świtem, żeby zdążyć do pracy, nie potrzeba im dodatkowych atrakcji.

Joszko i towarzysząca mu Hanutka

Codziennie ich widuję o tej porze. Za parę minut przejedzie facet w pomarańczowej kamizelce na studwudziestcepiątce. Parę minut po nim, w przeciwnym kierunku, lekko pod górę, będzie się wspinał jęczący skuter dosiadany przez pana ze sporą nadwagą. Twardziele. I pan i skuter.

Ludzie w drodze do pracy. Każdego dnia między piątą a szóstą.

Sąsiad z naprzeciwka też już się krząta. Choć udaje, że nie, to trochę się Joszka obawia. Od czasu, kiedy ten skoczył do niego, bo jechał rowerem. Przestraszył się, zeskoczył z roweru i zaczął nim zasłaniać. Joszkowi się spodobało. Obskakiwał go dookoła, poszczekując radośnie. Zazwyczaj go ignoruje, jednak dziś trochę się usztywnił, bo sąsiad witał się z nami, wymachując ręką, w której trzymał latarkę. Często wcześnie rano krząta się przy domu, ale po ciemku, z latarką? Uparciuch.


* Sklep nasz taki lokalny.


Podziel się, udostępnij, skrytykuj, albo pochwal, jeśli wolisz.

Komentarze
Komentarze archiwalne:
Komentarze archiwalne z wordpressowego bloga


W jakiś sposób podobne:

Kategorie:

Joszko.blog

Słowniczek:

gładkie Dziwadło

to: masuriana

wszystkie hasła


Tagów ci u nas dostatek:


Powiadomienia na e-mail

Informacje o zmianach dostępne są przez kanał RSS, ale można też otrzymywać powiadamiania o nowych treściach e-mailem. Wystarczy...